Het goede leven van Jan en Jansje in Bargeres

Jan heeft het allereerste huurcontract op tafel liggen: “Op 3 november 1975 kwamen we in dit huis. De wijk was helemaal nieuw. Vanuit Nieuw-Weerdinge en Valthe verhuizen naar de stad, dat was wel even wennen.” Jan, die in Nieuw-Weerdinge is geboren en Jansje, die op Erica woonde, kwamen bij elkaar in Valthe: “Jan zijn vader had daar een huis gekocht, maar ging er zelf niet in wonen. Dus huurden wij het van hem.” Jansje was blij met de verhuizing naar Emmen daarna: “Het was mooi hoor in Valthe en we konden goed met de buren. Maar ik had er verder niets te doen. En hier is alles bij de hand. Het was direct fantastisch wonen hier.” En eigenlijk is dat altijd zo gebleven voor het echtpaar Van der Veen.  

Voor het zo ver was, ontmoetten ze elkaar op Erica. Jansje vertelt dat ze pas 16 jaar was en Jan 21. Hij werkte al in de bouw en had een auto. Zij werkte in de kantine van de Danlon, de oude kousenfabriek. Ze weet nog goed hoe ze daarvoor altijd naar Emmen moest op de fiets: “Dan moest je over de klinkerweg over de kale es en het waaide altijd. Dat kon toch koud zijn!” Ze hebben veel zien veranderen aan Emmen: “Toen ze de rondweg aanlegden, zijn we elke dag even gaan kijken en we vroegen ons wel eens af, wat het allemaal ging worden.”

Er was wel een beetje verwarring toen ze hun huis kregen toegewezen, vertelt Jan: “We hadden gevraagd om een eengezinshuis en wilden liever niet op een flatje wonen. Toen we een huis kregen aangeboden, zijn we direct gaan kijken.‘Zweelerbrink’ was het adres. We kwamen er aan en toen stonden we voor een flat. Dat kon haast niet kloppen, dus we dachten: ‘Dit is vast een vergissing.Weet je wat, we gaan even kijken aan de Slenerbrink’. Daar belden we aan en die mensen bleken te verhuizen. Dus we wisten dat dit huis de bedoeling zou zijn.” Gelukkig ging het om een schrijffout, ze konden al snel verhuizen naar de Slenerbrink. Maar niet voordat Jansje haar broer het hele huis van binnen had geschilderd.

Jan: “In 2001/2002 was er een flinke verbouwing. Zo is er 2,5 meter aan het huis bijgebouwd. Daarvoor zijn we verhuisd naar het blok hiernaast, want zo veel stof, dat was niet goed voor de gezondheid. Op een gegeven moment zouden de spouwmuren geïsoleerd worden. Daar heb ik me wel mee bemoeid en daarvan zeiden ze later: ‘Was iedereen maar zo koppig geweest als jij’. Dus mijn ervaring in de bouw werd wel gewaardeerd. Verder hebben we nog nooit iets bij de hand gehad, het is een degelijk huis en alles is altijd heel goed geregeld.” Henri zien ze dan ook niet zo vaak.

Aan de overkant van de weg ligt een fijne vijver. Als het even kan, laadt Jan zijn visspullen in de kruiwagen en gaat lekker vissen. Af en toe zwaaien ze naar elkaar. Rond half vier ziet Jansje hem de spullen weer in de kruiwagen doen en komt hij thuis. “Om de aardappels te schillen”, grapt Henri.Maar volgens Jansje is dat ook echt zo. Hun aardappels hebben ze uit hun moestuin van 400 m2. Die ligt aan de rondweg, vlakbij de brandweerkazerne.“Daarmee zijn we zo blij. We hebben altijd alles vers. Rauwe andijviestamppot zo vers uit de tuin. En heerlijke witlof en asperges.” Het is ook een plek waar ze graag zijn. Ooit was de tuin van een buurvrouw, maar die verhuisde. Ze konden de tuin toen mooi overnemen en zijn er nog steeds blij mee.

En verder is het leven goed zo. Af en toe eten ze lekker bij hun favoriete restaurant, of ze gaan het centrum van Emmen even in. Al 50 jaar vliegen er vele soorten vogels af en aan in hun tuin. Daar genieten ze echt van. Jan heeft maar eens een extra groot voederhuis getimmerd, want in het kleine voederhuisje dat ze hadden, was niet meer genoeg plek. Ze hebben nog wel 1 grote wens.“Vroeger stonden er aan de overkant kleine huisjes. Daar is nu alleen maar een grasveld. Als daar nou eens een paar seniorenhuisjes worden gebouwd, dan willen we daar nog wel heen. Blijven we mooi wonen in deze buurt waar we het zo naar onze zin hebben.”

Fijne mensen met een gezellig leven zijn Jan en Jansje. We wensen ze nog vele jaren woongeluk.